شما در اینجا هستید: خانه » علوم کامپیوتر » سیستم های اطلاعاتی » ملزومات اجرای سیستم های اطلاعاتی

ملزومات اجرای سیستم های اطلاعاتی

سیستم های اطلاعاتی

مقدمه

در مقاله ملزومات اجرای سیستم های اطلاعاتی به تشریح و تحلیل این موارد لازم برای اجرای درست یک سیستم اطلاعاتی خواهیم پرداخت.

انتخاب روش توسعه مناسب

همانطور که در بخش قبلی نشان داده شد، تعدادی روش وجود دارد. اولین چالشی که مدیران پروژه با آن روبرو می شوند این است که کدام روش را انتخاب کنند. انتخاب روش آسان نیست، زیرا هیچ روشی همیشه بهترین نیست.

اگر روشی اینگونه بود به راحتی می توانستیم در هر جایی از آن استفاده کنیم. برخی سازمان ها قوانین و استانداردهایی برای راهنمائی و انتخاب روش دارند.

شما درخواهید یافت که سازمان ها از یک سازمان با یک متودولوژی اثبات شده تا سازمان هایی با چندین متودولوژی و یا بدون داشتن هیچگونه قوانین رسمی دسته بندی می شوند.

تعدادی از روش های توسعه برنامه کاربردی پر سرعت و توسعه سریع الانتقال نیاز به استفاده از ابزارها وتکنیک های جدیدی که نیاز به یادگیری های مهمی در رابطه با آنها وجود دارد دارند.

اغلب این ابزارها و تکنیک ها پیچیدگی پروژه راافزایش می دهند و نیاز به زمان استفاده بیشتری برای یادگیری دارند.

زمانی که تیم با این تکنیک ها منطبق شده و با تجربه شود، ابزارها و تکنیک ها به طور قابل توجهی می توانند سرعت اینکه کدام روش می تواند سیستم نهائی را تحویل دهد افزایش دهند.

وضوح احتیاجات استفاده کننده

زمانی که احتیاجات استفاده کننده برای آنچه سیستم بایستی انجام دهد غیر واضح باشد، دریافتن آنها با بحث کردن و تشریحشان با نوشتن گزارشات مشکل است.

استفاده کنندگان معمولا برای بر هم کنش با تکنولوژی جهت فهم واقعی آنچه سیستم جدید می تواند انجام دهد و چگونگی بهترین کاربرد آن برای احتیاجات آنها ضروری است.

زمانی که احتیاجات استفاده کنندگان غیر واضح هستند، پیش نمونه سیستم و پیش نمونه اعلانیه معمولا مناسیتر هستند زیرا آنها پیش نمونه هایی را برای استفاده کنندگان برای بر هم کنش اولیه با چرخه توسعه سیستم فراهم می آورند.

همچنین اگر توسعه سریع الانتقال در جایگاه استفاده کننده به کار گرفته شود ممکن است مناسب باشد.

آشنائی با تکنولوژی

وقتی که سیستم از تکنولوژی جدیدی استفاده می کند که تحلیل گران و برنامه نویسان با آن آشنا نیستند، به کار بردن اولیه تکنولوژی جدید در روش شناسی شانس موفقیت را بیشتر می کند.

اگر سیستم بدون برخی آشنائی ها با تکنولوژی پایه طراحی گردد خطرات افزایش می یابند زیرا ابزارها ممکن است قابلیت انجام آنچه احتیاج است را نداشته باشند.

پیش نمونه اعلانیه به طور خاص برای جایی مناسب است که در آنجا فقدان آشنائی با تکنولوژی وجود دارد زیرا این پیش نمونه به طور واضح توسعه دهندگان را در ساخت پیش نمونه های طراحی برای حوزه هایی با ریسک بالا تقویت می کند.

همچنین توسعه مکرر نیز خوب است زیرا فرصت هایی به وجود می آورند که امکان وارسی تکنولوژی را به صورت عمیق پیش از تکمیل طراحی ایجاد می کنند.

در عین حال برخی ممکن است فکر کنند که پیش نمونه سیستم به همین شکل می تواند مناسب باشد، این طرز فکر بسیار کمتر است زیرا پیش نمونه های اولیه ای که ساخته می شوند تنها سطح تکنولوژی جدید را تحت تاثیر قرار می دهند و وارد عمق تکنولوژی نمی شوند.
به طور نمونه تنها پس از چندین پیش نمونه و گذر چندین ماه است که توسعه دهندگان ضعف هاو مشکلات تکنولوژی جدید را کشف می کنند.

پیچیدگی سیستم

سیستم های پیچیده نیاز به تحلیل و طراحی دقیق و جزئی نگری دارند. پیش نمونه اعلانیه به طور خاص برای طراحی و تحلیل جزئی بسیار مناسب است، اما پیش نمونه سیستم برای این کار مناسب نیست.

روش های آیشاری می توانند سیستم های پیچیده را مدیریت کنند، اما بدون تونائی برای قابل استفاده کردن سیستم یا پیش نمونه برای استفاده کنندگان بی تجربه، در این مورد برخی موارد کلیدی ممکن است دوباره بازنگری شوند.

اگرچه روش های توسعه مکرر استفاده کنندگان را برای استفاده از مراحل ابتدائی سیستم قادر می سازند، با این حال ما مشاهده کرده ایم که تیم های پروژه ای که این روش ها را پیروی می کنند، کمتر تمایل دارند توجهشان را به تحلیل دامنه مشکلات تکمیل سیستم معطوف کنند در حالی که شاید اگر از روش های دیگر استفاده می کردند می توانستند این کار را انجام دهند.

اعتبار سیستم

اعتبار سیستم معمولا یک فاکتور مهم در توسعه سیستم است. پس از همه اینها چه کسی یک سیستم نامعتبر می خواهد؟ به هر حال، اعتبار تنها یک فاکتور از میان چندین فاکتور است. برای برخی برنامه های کاربردی، اعتبار حقیقتا حساس و مهم است.

مثل تجهیزات پزشکی، سیستم های کنترل موشکی در حالی که اعتبار برای برنامه های کاربردی دیگر نسبتا مهم است. مثل بازی ها، ویدئوی اینترنتی.

v-model زمانی که اعتبار مهم باشد قابل استفاده است و این به خاطر تاکیدش بر آزمایش است. پیش نمونه اعلانیه هنگامیکه اعتبار سیستم اولویت بالاتری دارد مناسب تر است، زیرا فازهای طراحی و تحلیل جزئی نگر با توانائی تیم پروژه برای آزمایش رویکردهای متفاوت از طریق پیش نمونه های طراحی پیش از تکمیل طراحی ترکیب می شوند.

پیش نمونه سیستم زمانی که اعتبار مهم است به خاطر فقدان دقت در فازهای تحلیل و طراحی که برای یک سیستم قابل اعتماد اساسی هستند عموما انتخاب خوبی نیست.

بازه های زمانی کوتاه مدت

پروژه هایی که دوره های زمانی کوتاه مدت دارند برای روش های توسعه برنامه کاربردی سریعRAD مناسب تر هستند، زیرا این روش ها برای افزایش سرعت توسعه طراحی شده اند.

توسعه مکرر زمانی که خطوط زمانی کوتاه هستند انتخاب هایی عالی هستند زیرا آنها تیم پروژه را به بهترین شکل قادر می سازند تا عملکرد سیستم را برای یک زمان تحویل خاص تنظیم نمایند.

اگر برنامه زمانی پروژه با خطا شروع شود، ممکن است با عملکردهای قابل حذف نمونه یا پیش نمونه توسعه دوباره تنظیم گردد. روش های با پایه ابشاری هنگامی که صرف زمان هزینه ایجاد می کند بدترین انتخاب است زیرا این روش ها به آسانی اجازه اعمال تغییرات در برنامه زمانی را نمی دهد.

چشم انداز برنامه زمانی

یکی از بزرگترین تغییرات در توسعه سیستم ها شناخت چگونگی پروژه در برنامه زمانی است. این به طور خاص در مورد روش های با پایه آبشاری حقیقت دارد زیرا طراحی و اجرا در انتهای پروژه اتفاق می افتند.

روش های توسعه سریع برنامه کاربردی تعدادی از تصمیمات طراحی مهم را به موقعیتی ابتدائی تر در پروژه برای کمک به میزان پروژه در تشخیص و شناخت و برآورده کردن انتظارات هنگام بررسی انتقال داده اند.

ارزیابی چارچوب زمانی پروژه

همانگونه که در بخش قبلی روشن شد، برخی روش های توسعه از تلاشی برای شتاب دادن به پروژه ها از طریق چرخه توسعه زندگی سیستم به همان سرعتی که یک سیستم با کیفیت تولید می شود استنتاج شده اند.

گذشته از اینکه آیا زمان موضوع مهمی در یک پروژه هست یا نه، مدیر پروژه خواهان توسعه یک ارزیابی مقدماتی از میزان زمانی که پروژه خواهد گرفت می باشد. ارزیابی مراحل، تعیین ارزش های پروژه برای میزان زمان و تلاش است.

ارزیابی می تواند به صورت دستی انجام گیرد یا به کمک یک بسته نرم افزار برنامه ریزی مثل برنامه ریزی construx ، costar همبازی یا دانش برنامه ریزی.

بیش از ۵۰ نمونه از این دست برنامه ها در فروشگاهها در دسترس است. ارزیابی هایی که در آغاز پروژه توسعه می یابند معمولا بر اساس دسته ای از ارزش های ممکن قرار دارند.

فاز طراحی سه تا چهار ماه زمان خواهد برد، و به تدریج این مسئله همچنان که پروژه پیش می رود
خاص تر می شود. فاز طراحی در ۲۲ مارس کامل می شود، برآورد تعداد این ارزیابی ها می تواند از منابع متعددی استنتاج گردد.
تعداد این ارزیابی کننده ها می تواند از طریق روشی که استفاده می گردد، پروژه هایی با عملکرد و تکنولوژی مشابه یا از طریق توسعه دهندگان با تجربه برآورد شود. در یک بحث کلی این افراد بایستی محافظه کار باشند.

یک عمل تمرینی خوب نگه داشتن اثر و دنبال کردن زمان حقیقی و تلاش برای ارزش آفرینی در طول SDLC چرخه توسعه عمر سیستم است. آنچنان که افراد می توانند در طول مسیر تغییر کنند و پروژه بعدی می تواند از اطلاعات واقعی سود ببرد.

یکی از بزرگترین توانایی های شرکت های مشاوره سیستم تجربه پیشین آنهاست که برای یک پروژه پیشنهاد داده اند؛ آنها ارزیابی ها و روشهایی دارند که توسعه یافته اند و زمان را بهینه کرده و برای صدها پروژه به کار برده شده اند.
در اینجا دو روش پایه ای برای ارزیابی زمان مورد نیاز برای ساخت یک سیستموجود دارد. ساده ترین روش تخمین زمان معرفی پروژه برای پیش بینی زمان مورد نیاز برای کل پروژه، ارزیابی میزان زمان مورد نیاز برای فاز برنامه ریزی است.

ایده ای که وجود دارد این است که یک پروژه ساده برنامه ریزی کمتر و پروژه پیچیده برنامه ریزی بیشتری نیاز دارد؛ بنابراین صرف بیشتر زمان معرفی در فاز برنامه ریزی معقول ترین روش برای ارزیابی کل زمان مورد نیاز برای کل پروژه است.

در این رویکرد شما بیشتر زمان پروژه را به فاز برنامه ریزی اختصاص می دهید یا برای ارزیابی و از درصدهای استاندارد صنعتی استفاده می کنید.

با درصدهای سازمان دهی شده تجربیات خودمان برای محاسبه ارزیابی فازهای چرخه توسعه عمر سیستم استانداردهای صنتی پیشنهاد می دهند که سیستم برنامه تجاری نوعی ۱۵ درصد تلاش ها در فاز برنامه ریزی را به خود اختصاص می دهد، ۲۰ درصد در فاز تحلیل، ۳۵ درصد در فاز طراحی و ۳۰ درصد در فاز اجرا.

همچنین می تواند پیشنهاد دهد که اگر یک پروژه چهار ماه در فاز برنامه ریزی زمان لازم دارد بنابراین باقی پروژه به نسبت چهار ماه شخص ماه از زمان پروژه را در بر می گیرد.

این درصدهای صنعتی مشابه هستند که در ارزیابی میزان زمان هر فاز استفاده می شوند. محدودیت قابل مشاهده که در این رویکرد وجود دارد این است که ممکن است برای محاسبه اختصاصات پروژه فردی شما مشکل رویکرد اصل عملکردی باشد و ممکن است ساده تر یا مشکل تر از پروژه های نوعی باشد.

رویکرد خاص تر برای ارزیابی نامیده می شود. این رویکرد پیچیده تر است و امید هست که معتبرتر باشد به این معنا که معتبرترین روش برای ارزیابی میزان زمان و تلاش برای پروژه باشد.

توسعه برنامه کار

یک بار که یک مدیر پروژه ایده ای کلی از اندازه تقریبی بازه زمانی برای پروژه دارد، او در واقع یک برنامه کار ایجاد کرده است که برنامه زمانی پویائی است که تمامی نیازهای برطرف شده در مسیر پروژه را ثبت و ضبط می کند.

مدیر پروژه ابتدا بایستی جزئیات مهم را درباره هر کاری که باید کامل شود جمع آوری نماید. سطح جزئیات و میزان اطلاعات به دست آمده از برنامه ریزی کار به نیازهای پروژه بستگی دارد.

و جزئیات معمولا موفقیت پروژه را افزایش می دهند معمولا برنامه کار مولفه اصلی نرم افزار مدیریت پروژه است که ما پیش از این ذکر کردیم.
برای ایجاد برنامه کار مدیر پروژه کارهایی را که لازم است انجام شوند مشخص می کند و تعیین می کند که هر کدام از آن ها چقدر زمان می برد. بنابراین کارها درون یک ساختار کاری تفکیک یافته سازماندهی می گردند.

شناسائی کارها

به یاد می آوریم که اهداف کلی برای سیستم در درخواست سیستم ثبت شده بودند و شغل مدیران پروژه تشخیص همه کارهایی است که نیاز است این اهداف را به سرانجام برسانند. به طور قطع این یک کار دلهره آور است.

به هر حال روشی که بوسیله مدیر پروژه انتخاب می شود بایستی منابع معتبری داشته باشد. روشی که برای پروژه مناسبترین به نظر می رسد لیستی از مراحل و اهداف فراهم می آورد.
مدیر پروژه می تواند روش را انتخاب کند، مراحل و مقاصدی را برای به کار بردن در پروژه جاری انتخاب کند و آنها را به برنامه کار اضافه نماید.

اگر روش موجودی درون سازمان در دسترس نباشد، روش هایی را می توان از مشاورین، فروشندگان و یا کتاب هایی مثل همین کتاب برای دریافت راهنمائی خریداری نمود.

استفاده از روش های موجود عمومی ترین روش برای ایجاد یک برنامه کار است زیرا بیشتر سازمان ها روش هایی دارند که برای انجام پروژه ها استفاده می کنند.
اگر مدیر پروژه ترجیح دهد که از یک عمل جزئی برای شروع استفاده کند، وی می تواند از یک رویکرد ساختارمند بالا پایین استفاده کند که بوسیله آن کارهای سطح بالا را در ابتدا تشخیص داده و سپس آن وظایف را به زیر وظایفی تقسیم کند.

بنابراین هر مرحله به مراحل جزئی تری شکسته شده و در روشی ترتیبی شماره گذاری می شوند. لیستی از کارهایی که در این روش به طور ترتیبی شماره گذاری می گردند ساختار تجزیه شده کاری نامیده می شوند، و این ستون فقرات برنامه کاری پروژه است.
هر یک از وظایف اصلی بر یکی از مقاصد طراحی درخواست شده متمرکز می شوند. درون هر یک از وظایف، زیر وظیفه هایی لیست شده است که جرئیات فعالیت های مورد نیاز برای کامل کردن کار اصلی را نشان می دهد.

ساختار کاری تقسیم شده می تواند طبق یکی از این دو روش سازماندهی شود: ۱. بوسیله چرخه توسعه عمر سیستم یا بوسیله ۲. تولید.

برای مثال، اگر تصمیم گرفته شد که چارچوبی برای توسعه وبسایت مورد نیاز است، این چارچوب می تواند بوسیله ساختار تقسیم شده کاری بر آساس فازهای چرخه توسعه عمر سیستم ایجاد گردد: ۱ . برنامه ریزی ۲. تحلیل ۳. طراحی و ۴ . اجرا.

در این حالت یک کار نمونه ای که می تواند در طول برنامه ریزی اتفاق افتد می تواند تحلیل امکان سنجی باشد.
این کار می تواند به انواع متفاوتی از تحلیل امکان سنجی تجزیه گردد: ۱. فنی ۲. اقتصادی و ۳ . سازمانی.

هر کدام از اینها می تواند به ردیف هایی از زیر وظایف تجزیه شود. متناوبا چارچوب مورد نظر می تواند برنامه کاری را در طول خطوط تولیدات مختلف برای توسعه آنها سازماندهی کند.

در مورد حالت وبسایت، برای مثال تولیدات می توانند شامل اپلت ها، سرورهای برنامه، سرورهای پایگاه داده، دستگاه های مختلف صفحات وب، نقشه سایت و بسیاری موارد دیگر باشند.

هر یک از این تولیدات می توانند به وظایفی متفاوت در رابطه با فازهای چرخه توسعه عمر سیستم تجزیه گردند. همراه با هر رویکردی، هنگامی که در مورد ساختار کلی تصمیم گیری می شود، کارها شناسایی شده و شامل ساختار تجزیه شده کاری برنامه کار می شوند.
تعداد کارها و سطح جزئیات به پیچیدگی و اندازه پروژه بستگی دارد. در پروژه های بزرگتر آنچه مهمتر است شناخت وظایف به صورت جزئی است آنچنان که دیگر مراحل اساسی نیاز به بازنگری نداشته باشند.

برنامه کار پروژه

برنامه کار پروژه مکانیسمی است که برای سازماندهی و مدیریت وظایفی که در ساختار تجزیه شده کاری لیست شده اند استفاده می گردد.

این ابزار ابتدائی مدیران پروژه برای مدیریت پروژه است. بوسیله آن است که مدیر پروژه می تواند بگوید که آیا پروژه جلوتر یا عقب تر از برنامه زمانی است، آیا پروژه به خوبی ارزیابی شده است؟ و چه تغییراتی لازم است تا پروژه به انتها برسد.
اساسا برنامه کاری تابلوئی است که همه وظایف را در یک ساختار تجزیه شده کاری لیست می کند، همراه با اطلاعات کاری مهمی از قبیل ۱. کسانی که برای اجرای وظایف انتخاب می شوند ۲. ساعات واقعی که کارها به خود اختصاص می دهند و ۳ . واریانس اختلاف میان ارزیابی و زمان حقیقی تکمیل پروژه.

حداقل اطلاعات بایستی شامل مدت زمان کار، حالات جاری کارها باز، کامل و وابستگی یا بستگی های کار که هنگامی رخ می دهد که یک کار نمی تواند انجام شود مگر آنکه پیش از آن کار دیگری کامل شده باشد، پیش نیاز باشد.

گزارشاتی که به کمیسیون مصوب می رسد، شروع تمرین استفاده کنندگان نهایی با سیستم، عقب نشینی یک شرکت از کار و تاریخ مقرر تحویل پیش نمونه سیستم نمونه هایی از مراحل مهم هستند که ممکن است جهت پیگیری مهم باشند.

نیروی انسانی پروژه

سازماندهی پروژه شامل اینکه ۱ . چه تعداد افراد بایستی برای انجام پروژه انتخاب شوند؟ ۲ . تطبیق دادن مهارت های افراد با احتیاجات پروژه، انگیزش دادن به ایشان برای مواجه شدن با موضوعات و اهداف پروژه و به حداقل رساندن تضادهای تیم پروژه که در طول زمان رخ می دهد می شود.

آنچه برای این بخش از پروژه قابل ارائه است سازماندهی )ستاد دهی( برنامه است که ۱. تعداد و نوع افرادی که می خواهند روی پروژه کار کنند ۲. ساختار گزارشات کلی و ۳. منشور پروژه که موضوعات و اهداف و قوانین پروژه را تشریح می کنند توضیح می دهد.

سازمان دهی نیروی انسانی برنامه

اولین مرحله برای سازماندهی تعیین متوسط تعداد کارکنان مورد نیاز برای انجام پروژه است. برای محاسبه این مورد، کل شخص-ماه های کاری بوسیله برنامه زمانی بهینه تقسیم می کنیم.

بنابراین برای تکمیل ۴۰ شخص ماه پروژه در۱۰ ماه، یک تیم بایستی به طور متوسط چهار عضو از کارکنان تمام وقت داشته باشد، اگرچه که این ممکن است در طول زمان بوسیله متخصصانی که به تیم وارد یا از آن خارج می شوند تغییر کند.

تحلیل گران تجارت، برنامه نویسان، نویسندگان فنی بسیاری اوقات، راه چاره ای که دیده می شود اختصاص دادن افراد بیشتر به پروژه برای کوتاه کردن زمان پروژه است، اما این حرکت عاقلانه ای نیست.

اضافه کردن کارکنان بیشتر نمی تواند به معنای افزایش بهره وری ترجمه شود؛ اندازه نیروی انسانی و بهره وری یک رابطه غیر متجانس را به نمایش می گذارند، خصوصا به دلیل اینکه هماهنگ کردن تعداد اعضای بیشتر نیروی انسانی مشکل تر است. همچنان که یک تیم بیشتر رشد می کند، مشکلات بیشتری هم برای مدیریت ایجاد می گردد.

تصور کنید چقدر کار کردن در یک تیم پروژه دو نفره آسان است: اعضای تیم تنها یک خط ارتباطی را به شش خط افزایش می دهد، و مهمتر آنکه منجر به افزایش پیچیدگی ارتباطات به صورت نمایش دراماتیک می شود.
یک راه برای جلوگیری از کاهش عملکرد تیم فهم پیچیدگی است که تعداد اعضای زیاد تیم ایجاد می کنند و ایجاد یک یک ساختار گزارش دهی است که اثرات این پیچیدگی را ملایم می سازد. قانون اصلی این است که اندازه تیم بین ۸ تا ۱۰ نفر نگه داشته شود.
بنابراین اگر افراد بیشتری نیاز باشد بایستی زیر تیم هایی ایجاد گردد. در این روش، مدیر پروژه می تواند ارتباط موثر را در تیم های کوچک حفظ کند که این موضوع سبب می گردد ارتباط با یک مخاطب در سطح بالاتری در پروژه ایجاد گردد.
پس از آنکه مدیر پروژه دریافت که چه تعداد افراد برای پروژه مورد نیاز است، یک برنامه نیروی انسانی که نقش افراد را لیست می کند و برای پروژه و ساختار گزارش دهی پیشنهاد شده برای پروژه مورد نیاز است ایجاد می کند.

نوعا، هر پروژه یک مدیر پروژه خواهد داشت که بر کل پیشرفت تلاش ها در جهت توسعه نظارت می کند. این مدیر با هسته تیم که از انواع مختلف آنالیست ها تشکیل شده است همراه می گردد.

یک “راهبرد عملکردی” معمولا برای مدیریت گروهی از تحلیل گران و یک “راهبرد فنی” که بر پیشرفت گروهی از برنامه نویسان و بیشتر اعضای فنی نیروی انسانی نظارت می کند انتخاب می گردد. ساختارهای زیادی برای تیم پروژه وجود دارد.
پس از آنکه نقش ها تشریح شد و ساختار مورد نظر در جای خود قراررگرفت، مدیر پروژه نیازمند این است که فکر کند که کدام فرد می تواند هر یک از این نقش ها را بر عهده بگیرد. اغلب مواقع، یک شخص ایفای بیش از یک نقش را در یک تیم پروژه بر عهده می گیرد.
زمانی که شما دست به انتخاب می زنید بایستی به خاطر داشته باشید که افراد دارای مهارت های فردی و مهارت های میان فردی اجتماعی هستند و هر دوی اینها در پروژه اهمیت دارند.

مهارت های فنی برای کار در کارهای فنی مثل برنامه نویسی جاوا و در تلاش برای دریافتن نقش های مختلفی که تکنولوژی در پروژه ای خاص بازی می کند مفید هستند. مثل اینکه چگونه یک سرور وب بایستی در اساس طرح تعداد مشتریان تصادفی قرار داده شود.
از طرف دیگر، مهارت های میان فردی شامل توانایی های اجتماعی و ارتباطات می شود که در زمان ارتباط با استفاده کنندگان از تجارت، مدیریت ارشد اجرائی و اعضای دیگر تیم پروژه استفاده می شوند.

آنها خصوصا برای اجرای فعالیت های تجمیع احتیاجات و زمانی که موضوعات امکان سنجی سازمانی مورد بررسی قرار می گیرند مهم هستند. هر پروژه ای مهارت های فنی و میان فردی منحصر به فردی نیاز دارد.

برای مثال، یک پروژه با اساس وب ممکن است تجربه دانش اینترنت یا دانش برنامه نویسی جاوا نیاز داشته باشد یا یک پروژه بسیار مباحثه ای ممکن است تحلیل گرانی نیاز داشته باشد که به طور خاص در مدیریت موقعیت های سیاسی یا ظریف و حساس مهارت دارند.
به شکل ایده آل، نقش های پروژه بوسیله کسانی بر عهده گرفته می شوند که مهارت های درستی برای آن شغل داشته باشند؛ به هر حال، افرادی که برای بر عهده گرفتن نقش ها بهترین هستند ممکن است در دسترس نباشند؛ آنها ممکن است بر روی پروژه های دیگری کار کنند یا ممکن است در داخل شرکت موجود نباشند.

بنابراین انتخاب اعضای تیم پروژه حقیقتا ترکیبی است از یافتن کسانی که مهارت متناسب با نقش ها را داشته باشند و یافتن گروهی از این افراد که در دسترس باشند.

هنگامی که مهارت اعضا تیم پروژه که در دسترس هستند با احتیاجات حقیقی پروژه مطابقت نداشته باشد، مدیر پروژه در چنین حالتی چندین گزینه برای بهبود موقعیت دارد.
اول اینکه آن افراد مورد نیاز می توانند پروژه های دیگرشان را رها کنند و کارهایشان بین سایر افراد تقسیم شوند. این از هم گسیخته ترین رویکرد در چشم انداز سازمان است.

رویکرد دیگر استفاده از کمک خارج از سازمان است. همچون یک مشاور یا پیمانکار برای آموزش و تمرین دادن اعضای تیم و آموزش آنها برای برداشتن قدم درست است.

کلاس های آموزشی و تمرینی معمولا برای هر دو آموزش فنی و میان فردی در دسترس هستند، البته اگر برای آنها زمان لازم وجود داشته باشد. منتورینگ مربی گری همچنین می تواند یک گزینه باشد.

یک عضو تیم پروژه می تواند برای کار در پروژه مشابهی فرستاده شود بنابراین وی می تواند با مهارت لازم برای کار کردن بر روی کار جاری به سازمان بازگردد و با مهارت بالاتری بر روی پروژه مورد نظر کار کند.
انتخاب افراد برای وظایف کافی نیست؛ مدیران پروژه نیاز به ایجاد انگیزش در افراد برای موفقیت پروژه دارند. انگیزش، عامل موثر شماره یک در عملکرد افراد شناخته شده است اما تصمیم گیری در مورد چگونگی ایجاد انگیزش در افراد واقعا مشکل است.
شاید شما فکر کنید که مدیران پروژه خوب با اهدای جوایز پولی و واگذاری امتیازات در نیروی انسانی شان ایجاد انگیزش می کنند.
اما اکثر مدیران پروژه موافق هستند که این آخرین کاری است که بایستی انجام شود. اغلب مواقعی که شما بوسیله پول به اعضای تیم تشویقی می دهید انتظار آنها را برای چنین جوایزی افزایش می دهید در حالی که بیشتر مواقع انگیزش پولی کاری از پیش نمی برد.
خوب است که اعضای تیم حقوق خوب دریافت کنند اما باید توجه داشت که بیشتر کارمندان فنی در تیم های پروژه بوسیله شناخته شدن، موفقیت، کار خودشان، مسئولیت، پیشرفت و شانس یادگیری مهارت های جدید انگیزه بیشتری پیدا می کنند.

اگر احساس می کنید که نیاز به دادن برخی جوایز برای رسیدن به مقاصد انگیزشی دارید، یک پیتزا یا شام مجانی را امتحان کنید یا حتی نوعی نامه قدردانی یا جوایزی اینچنین. اینها اغلب مواقع نتایج موثر بیشتری دارند.

رسیدگی به تضادها

سومین مولفه نیروی انسانی سازماندهی پروژه است به صورتی که تضاد میان اعضای گروه را به کمترین میزان برساند. همبستگی گروه جذب شدن اعضا به گروه و به همدیگر کمک بیشتری به بهره وری نسبت به اینکه اعضا پروژه با قابلیت ها و تجربیات فردی خود بر روی پروژه کار کنند می کند. به طور واضح تشریح نقش های پروژه و مسئول دانستن اعضای تیم در قبال وظایفشان روش خوبی برای به حداقل رساندن تضادهای ممکن در پروژه است. برخی مدیران پروژه یک “منشور پروژه” که قواعد و قوانین اساسی پروژه را لیست می کند توسعه می دهند.
برای مثال، منشور ممکن است شرح دهد که چه زمانی تیم پروژه بایستی سر کار باشند، چه زمانی ملاقات های نیروی انسانی بایستی برگزار شوند، چگونه اعضای گروه با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و چگونه روش های به روز کردن برنامه کار به عنوان وظایف کامل گردند (رفرنس).

در مقاله ملزومات اجرای سیستم های اطلاعاتی به تشریح و تحلیل این موارد لازم برای اجرای درست یک سیستم اطلاعاتی پرداختیم. اما تمامی این عناوین می توانند با توجه به شرایط خاص هر پروژه ملزومات بیشتر یا متفاوت تری هم داشته باشند.

اشتراک گذاری
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

1 × 2 =

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.